Merhaba Küçük Meleğim (TUTKU),

TürkCelil

Biliyorsun, yıllar yallardır bir internet sitem var ve ben onu istisnasız her sabah güncellerim.

Yani, hemen hergün yeni yazılar eklerim. Ve bu yazıları eklerken yine istisnasız ve kesinlikle sen düşersin aklıma.

Neden ki?

İşte “yıllar yıllardır sözcüğünü” bunun için kullanıyorum. Sanıyorum üniye işl. fak. gitmektesin o yıllarda, (80 sonları 90’lı yıllar mıydı) sıklıkla aşağı bana inerdin ve ben seni kapıda gülümseyen yüzünle her gördüğümde yüreğimde bir mutluluk dalgası oluşurdu. Çok çok sevinirdim bana gelmene.


Seninle karşılıklı birer sigara yakar, biralarımızı yudumlar, sohbetler ederdik.

Seninle hep iyi anlaştık, senden hep yeni şeyler öğrenirdim ve bu çok hoşuma giderdi.

Seni hep ama hep çok, çok sevdim..

Ve ben o zamanlar yeni yeni yazmaya başlamıştım sanırım, ama bişilerden rahatsız oluyordum.

Word sayfasına yazdığım birçok kelimenin altında; ya yeşil ya kırmızı çizgi olurdu.

Bunu sana sormuştum; “meleğim ya, bu neden oluyor”?

Ve sen aynen şunu söylemiştin:

“Amca yanlış yazıyorsun da ondan!”


Ve ben buna anında bozulmuş:

“Hadi canım sen mi bana Türkçe öğreteceksin”?

-Ukalalığı yapmıştım.


Ama sen, hiç gocunmamış ve eğilerek fareyi almış, tek tek altı çizili kelimelerin yanına gitmiş bazılarını küçük harf, bazılarını büyük harf, bazılarını ayırmış bazılarını birleştirmiştin.

Aaaaaaaa!!!!


Tümü düzelmişti.

Ve ben önce nasıl utanmıştım anlatamam, ama doğaldır ki çok çok da sevinmiş ve sormuştum;


Peki, Meleğim ben yine yazarken bunu nasıl bileceğim?

Türkçe sözlük al demiştin ve ben sanırım 4 ya da 5 adet Türkçe sözlük almış sonra yazdığım her yazıda böyle atı çizili olan kelimelerde hep sözlüklere bakmıştım.

Bana evet, Türkçe yazmayı sen öğretmiştin.

Bunu bugün dahi, asla asla asla unutmadım.

Bugün bile işte tam da bu nedenle, her yazı eklerken aklıma düşmektesin ve seni sevgiyle özlemle anmaktayım…


Sadece senin dışında, etrafımda olan herkes o güzelim çocukluk-gençlik yıllarını bitirip ergen-yaşlı insan oldular ve çok çok değiştiler.

Kişilik olarak değiştiler, fiziksel olarak değiştiler, karakter olarak değiştiler.


Bense bunu bir türlü beceremedim, o zamanlar da çocuktum, çocuk ruhluydum, yine öyleyim.

O gün yaşama nasıl bakıyorsam, bugünde öyle bakıyor, kendimi hep öyle çocuk gibi hissediyorum.

Ve öyle çocuk gibi olmaktan nasıl mutluyum bir bilsen..


Fiziksel olarak doğaldır ki sanırım çok değiştim, ama o çocuksuluğum hiç kaybolmadı, o çocukça neşem yaşam doluluğum hiç gitmedi.

Ve o zamanların duygularıyla bugünleri yaşamak öylesine güzel ki…


Neyse..

Aklıma düştün yine ve bir merhaba demek ve sana geride kalan yaşamda her şey için TEŞEKKÜR etmek istedim…

Merhaba küçük meleğim.

Merhaba…

Sevgiyle ve mutlu kal emi..



Celil (TürkCelil)


Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi: